Ruszyliśmy na fitspacer po poznańskich Szachtach. Tempo było żwawsze niż na zwykłym spacerze, ale nie przeszkadzało to w rozmowie. Trudno o lepsze miejsce do mówienia o ekologii niż teren, który sam jest jedną wielką lekcją przyrody.
Ruch i rozmowa
Formuła była prosta: idziemy szybciej niż na zwykłym spacerze, ale w tempie, które pozwala rozmawiać. Zatrzymywaliśmy się tylko tam, gdzie było coś do zobaczenia albo do opowiedzenia. Reszta to marsz, świeże powietrze i rozmowa, która płynęła swobodnie – od przyrody po codzienne ekologiczne nawyki.
Stawy, które były kopalnią
Rozmawialiśmy o historii miejsca. Na przełomie XIX i XX wieku kopano tu glinę dla cegielni, z których cegły trafiały na poznańskie budowy. Cegielnie przestały działać w latach 70., wyrobiska wypełniła woda, a natura zrobiła resztę. Dziś na Szachtach jest kilkadziesiąt zbiorników, a sama nazwa pochodzi od niemieckiego słowa oznaczającego szyb.
Przyroda, która wróciła sama
Szachty świetnie tłumaczą zjawisko sukcesji. Nikt tu niczego nie sadził z myślą o ptakach czy ważkach – przyroda wróciła sama, gdy człowiek odszedł. Opowiedzieliśmy o rybitwach, które wczesnym latem wracają tu na platformy lęgowe, i o tym, że przyrodnicy badają tutejsze ważki, bo stawy po glinie okazały się dla nich znakomitym siedliskiem.
Miasto i dzika natura
Na koniec rozmowa zeszła na to, jak miasto może współżyć z dziką przyrodą. Szachty są dobrym przykładem: teren dostępny dla spacerujących, rowerzystów i obserwatorów ptaków, a jednocześnie ważna ostoja zwierząt. Wieża widokowa, która tu stoi, powstała jako projekt obywatelski – mieszkańcy sami zdecydowali, że chcą patrzeć na tę przyrodę z góry.
Dziękujemy wszystkim za wspólne kilometry. Informacje o kolejnych spotkaniach znajdziesz na naszej stronie.
