Niewielką grupą posprzątaliśmy fragment Dębiny. Akcja była symboliczna i taka miała być. Nie chodziło o to, żeby wynieść z lasu wszystko, tylko o to, żeby przez chwilę spojrzeć na leśne ścieżki oczami kogoś, kto szuka śmieci.
Spacer z workiem w ręku
Kiedy idzie się przez las z workiem, patrzy się na ścieżkę zupełnie inaczej. Wzrok zatrzymuje się na tym, co zwykle umyka: na kapslach w trawie, foliach zaczepionych o krzaki, niedopałkach między liśćmi. To ćwiczenie z uważności, które zostaje w głowie na dłużej niż samo sprzątanie.
Mały śmieć, długi ślad
W trakcie sprzątania rozmawialiśmy o tym, dlaczego drobne śmieci są tak uciążliwe. Filtr papierosa to tworzywo, z którego po dekadzie ubywa zaledwie połowa masy, a jeden niedopałek potrafi zatruć litr wody. Plastik nie rozkłada się jak liść, tylko kruszy na mikroplastik, który trafia do gleby i wody.
Mówiliśmy też o zwierzętach. Foliowe torebki, sznurki i potłuczone szkło to dla nich realne pułapki, a resztki jedzenia przyzwyczajają dzikie zwierzęta do szukania pokarmu przy ludziach.
Śmieci i pożary
Osobny wątek to bezpieczeństwo. W suchym lesie niedopałek może zaprószyć ogień, dlatego strażacy co roku apelują, by nie palić i nie wyrzucać niedopałków w lesie ani w jego pobliżu. To argument, który przemawia nawet do tych, których nie przekonuje sama estetyka.
Zasada na każdy spacer
Wyszliśmy z Dębiny z prostą zasadą: zabieram ze sobą wszystko, co przyniosłem. A jeśli po drodze widzę cudzy śmieć i mogę go bezpiecznie podnieść – podnoszę. Jedna osoba nie posprząta lasu, ale wiele osób, które niczego w nim nie zostawiają, sprawia, że sprzątać nie trzeba.
Dziękujemy wszystkim, którzy spędzili z nami ten czas z workiem w ręku. Informacje o kolejnych spotkaniach znajdziesz na naszej stronie.
